محال اندیش

mahalandish — Mon, 28 Dec 2009 16:44:56 GMT

چقدر دلم برای یه زندگی ساده تنگ شده

برای یه روز کاملا عادی روزی که روزمرگی ازش بباره

هیچ دغدغه ای نداشته باشی

برف نو

mahalandish — Wed, 23 Dec 2009 15:35:18 GMT

نمی دونم چه وسوسه ایه که وقتی برف یه دست سفید و دست نخورده رو می بینیم دوست داریم حتما از اون قسمت رد بشیم و اثری از خودمون به جا بذاریم

بعد از اینکه اونجا رو لگدمال کردیم به فکر جای دیگه هستیم

پ.ن. موقعی که بچه بودم می گفتن هر کاری موقع تحویل سال انجام بدی تا آخر سال به همون کار مشغولی!! با این حساب کسی که در طولانی ترین شب سال مسافر باشه چی؟!؟!

مراقبت یک ماهی از بچه هاش

mahalandish — Sat, 19 Dec 2009 06:08:18 GMT

داستان کوتاه مزرعه

mahalandish — Fri, 04 Dec 2009 18:11:33 GMT

پسر کوچکی در مزرعه ای دور دست زندگی می کرد هر روز صبح قبل از طلوع خورشید از خواب برمی خواست وتا شب به کارهای سخت روزانه مشغول بود
هم زمان با طلوع خورشید از نردها بالا می رفت تا کمی استراحت کند در دور دست ها خانه ای با پنجرهایی طلایی همواره نظرش را جلب می کرد و با خود فکر می کرد چقدر زندگی در آن خانه با آن وسایل شیک و مدرنی که باید داشته باشد لذت بخش و عالی خواهد بود . با خود می گفت : " اگر آنها قادرند پنجره های خود را از طلا بسازند پس سایر اسباب خانه حتما زیبا خواهد بود . بالاخره یک روز به آنجا می روم و از نزدیک آن را می بینم "
یک روز پدر به پسرش گفت به جای او کارها را انجام می دهد و او می تواند در خانه بماند . پسر هم که فرصت را مناسب دید غذایی برداشت و به طرف آنخانه و پنجره های طلایی رهسپار شد .

راه بسیار طولانی تر از آن بود که تصورش را می کرد . بعد از ظهر بود که به آن جا رسید و با نزدیک شدن به خانه متوجه شد که از پنجره های طلایی خبری نیست و در عوض خانه ای رنگ و رو رفته و با نرده های شکسته دید . به سمت در قدیمی رفت و آن را به صدا در آورد . پسر بچه ای هم سن خودش در را گشود . سوال کرد که آیا او خانه پنجره طلایی را دیده است یا خیر ؟ پسرک پاسخ مثبت داد و او را به سمت ایوان برد . در حالی که آنجا می نشستند نگاهی به عقب انداختند و در انتهای همان مسیری که طی کرده بود و هم زمان با غروب آفتاب , خانه خودشان را دید که با پنجره های طلایی می درخشید.

منبع

mahalandish — Mon, 30 Nov 2009 09:02:18 GMT

پای بند زمين

سر به آسمان

در فضایی بيکران

که با خورشيد و ستاره روشن می شود

در بستري از سنگ

با عطشي که با باران و برف و تگرگ فرو مي نشيند

همچنان سبز ايستاده اند

از بي مهري طبيعت شاکي نيستند

با آن ساخته اند

پ.ن. جرقه نوشتن این متن تو اتوبوس با دیدن کوهها و مناظر اطراف در ذهنم زده شد. با تشکر از راننده محترم که مسافرا رو نیم ساعت کلافه کردن و من برای فرار از اون به سلولهای خاکستری مغزم فشار آوردم.

/*]]-->

mahalandish — Sat, 28 Nov 2009 19:01:18 GMT

دل خوش از آنیم که حج می رویم
غافل از آنیم که کج می رویم

کعبه به دیدار خدا می رویم

او که همینجاست کجا می رویم

mahalandish — Wed, 18 Nov 2009 10:10:18 GMT

چه زجری می کشد آنکه انسان است و از احساس سرشار

تجربه

mahalandish — Sat, 14 Nov 2009 12:48:19 GMT

تدریس تو دانشگاه هر جلسه اش یه تجربه است

دانشجوهای یکی از درسهام این ترم در مورد نحوه امتحان ازم خواستن که امتحان رو تستی بگیرم

یکی ته کلاس گفت استاد تصحیح ورقه ها برای شما آسون میشه

جواب دادم ولی طرح کردن تست سخته

یکی به شوخی آروم گفت خودمون تو طرحش بهتون کمک می کنیم

من این پیشنهاد رو جدی گرفتم و قرار شد برای هر مبحث هر نفر 10 تا تست طرح کنه و من از بینشون انتخاب کنم

این مساله رو با کارشناس آزمایشگاهم که از دانشجویان سابق خودم بود در میون گذاشتم و گفتم تا حالا این کار رو نکرده بودم و برای اولین بار می خوام امتحانش کنم

برام جالب بود که قبل از من یکی از اساتید با تجربه دانشکده هم همین کار رو می کرده

پ.ن. 1- ای کاش فرصت داشتم تا سایتی رو راه تندازی می کردم به تمام اساتید دانشگاههای ایران تو رشته و شاخه خودم ای میل می زدم و ازشون می خواستم که با هم در ارتباط صمیمانه باشیم و تجارب تدریس و تحقیق رو با همدیگه در میون بذاریم

پ.ن. 2- هر چند اساتید مطرح رشته ما چشم دیدن همدیگه رو ندارن و هرکی خودشو خدا می دونه

پ.ن. 3- فکر کنم این ترم دانشجوها دیگه از سوالات شاکی نباشن چون سوالاتیه که خودشون طرح کردن

mahalandish — Sun, 08 Nov 2009 17:02:16 GMT

باز گشته اند

دردهای قديمی

تصويرهای تاريک

از من در آيينه

از من

در خواب ها.

اين بار می خواهم

تکه

تکه کنم خود را

تا دوباره دست کسی

شايد.....

نه !

اين پازل را

هزار بار هم که بچينی

همان می شود !

*** گروس عبدالملکيان ***

mahalandish — Sat, 07 Nov 2009 16:06:49 GMT

از کنارش که رد شدم دلم خیلی براش سوخت

کنار ویلچرش روی چمنها نشسته و تو خودش مچاله شده بود

شاید بخاطر نداشتن پا و نقص مادر زادی فرم بدنش هم بهم ریخته بود

با خودم فکر کردم اگه پا داشت با اعتماد به نفس سرشو بالا می گرفت و راه می رفت

از اینکه از کنار مساله مهم سلامتی به سادگی رد شده بودم از خودم شرمنده بودم